بهار ز‌‌‌ه كمركش ماه دويوم گودشته بيد . هني بو شوبوا و مزه نقل و نواته عيد زير دندونامون بيد. رختا عيدمه كم ايپوشيدوم ، ترسستوم بدهرن .

هر وقت ايخواستيم بريم مال ميهموني ايپوشيدمسون . شلوار عيدم سيم گوشاد بي ، بووم گود يه نمره گفتر بستون چيناكه تو بچه يي و قد ايكشي . هر وقت ايپوشيدومس زه پام ايوست . سي دله همي دام يه دوالي بم داد ، ماله گوو گپم بي . دوال هم سيم گوشاد بي ، بووم با سيخ داغ يه سيلا منه دوال درورد ، ايي دفه بدتر وابيد ، چونو تنگ وابيده بيد كه هر وقت دوال ايبستم خين ايره منه دلم ، شلوارومه جم ايكرد ، اشكمومه سفت ايگريد ، نترستم هيچي بخورم . راستياتس دي ريم هم نيبد بگوم چمه . مجبور بيدم بكمنوم و بكشكم .

سرته درد نيارم  با ايي وعضي كه مو داشتم هر وقت قرار بيد بريم مال ميهموني عزا ايگردوم .

يه روز که داشتوم منه كيچه با بچل بازي ايكردم ، دام بنگم كرد و گود : جلدي با بيو رختاته بپوش ايخويم بريم حونه هالوت . هر كلامس ايگودي يه پوكي بيد كه به سرم ايزيد . گودم : دا مو نيام. دام با تغير و تعجوو گود : كر مر ليوه وابيدي ، هالوت دلخور ايبوه . گودم : خو باشه اييام ، اما وابا همي لواسا كه ورومن اييام. دام عصواني وابيد و گود : جغله قوحط داره ، مر ايخوي تي زينه هالوت آبرومونه بووري ؟ ( آخه زه ايسا چه پنهون دهدر هالوم ناف برونوم بيد ). خلاصه هر چه جون كندم و بهونه اوردم افاقه نكرد .شل شل كردم زه پا و يواش يواش ايويدم بطرفه حونه . دام گود جغله پاته  وردار مر تير دار زيده منه پات ، جلدي با .

هيچي ، اويدم حونه جومه پوشيدم ، شلوارنه هم كردم سرس ، خواستم دواله نبندم ، ديدم شلوار زه پام ايكنه ، به هر بدبختي بيد دوالنه بستم ، ايگودي نفسم منه سينم گير ايكنه ، اما چاره اي نداشتم .

دام بنگ كرد : جغله آماده اي  ؟ نفسومه به زور كشيدم منه سينه و گودم : ها دا ، اونو اييام .

اويدم واستادم منه حياط ، زير درخته سپستون ، بووم لواس پوشيده بيد ، داشت زلفاسه شونه ايكشید . تروكستم رهدم دم در حياط  ، زنگل مثل گونجه عاسل جم وابيده بيدن سر( بمبو ) ، سر نوبته اوو جر و بحث ايكشيدن . يه هو  صدا ليك و لاك مش شاهيجون ورستا ، زيد منه سر و ريس و گود : يا بوا احمد ، بدادمون برس . همه زنگل هراسون به مش شاهيجون نيشتن . مش شاهيجون دستنه كشيد به طرفه افتو غرو ، يه اور شهينه  نشون ايداد .

تا تيه زنگل به اور شه وست ، ليك و لاكنه ورداشتن . راستياتس اولس ترس همه چار استونمه گريد ، منه همي هير و وير ، يه هو  دام هم زيد صحرا و ليك زيد ، زه ليك زيدن دام ، حرس اويد منه تيام ،( آخه پار كه هالو گپوم عمرس داد به ايسا ، دام همي چينو بنگ ايورورد ) . اما بعدس به خوم نهيب كردم ، مر چه وابيده ؟ يه تيكه اور شه و خاك و خلي  كه پخش وابيده منه آسمون مر ترس داره ؟

منه همي فكر بيدم كه يه هو  يه كولو شه و گپي وست سر پام ، با خوم گودم : ووي دا ، اينو دي چنن ، سي چه  همزر گپن ؟

زنگل ، كه حالا پيايل هم وستن بي گلسون ،  با ليك و لاك و هو و گاله دله ها اووينه  ورداشتن و با هر چه به دستسون ايرسيد ، جار و هيا   ايكردن . بي ماه پاره كه قدس زه همه كوتا تر بيد يه كنجي واستاده بيد و هي پلانه ايكند و اگود : تش وست منه حونوم ، بد بدخت و سياه روز وابيديم .

خلاصه مو هم زه خدا خواسته خوشحال وابيدم كه دي مال ميهموني نيريم . جلدي رهدم شلوارومه كندم ، زير شلواري پوشيدم و يه نفس راحتي كشيدم .

منه همي يه تف كنوني كه رهدم رختامه عوض كردم ،  تمام آسمون زه ور كولو سياه وابيده بيد ، تيه تينه نيديد ، هر كي به يه وري  ايدوني ، يه قيامتي وابيده بيد كه نگو  و نپرس ، همه سراسيمه و هراسون بيدن . يكي ايگود : برين سر وقته غله ها . يكي ايگود : باغانه خردن .

منه همي شلوغي يه هو دام بنگ كرد : هي جغله ماري منه پات بزنه بيو رو كمك بووت و گووت ، كولو هانه زه منه غله رم بدين . بي هيچ پرس و اورسي ، دونيدم طرفه غله . همي كه زه موله ي تپه سرازير وابيدم ، پره كوم ره ، زونيام سست وابيدن ، غله اي پيدا نبيد . ايگودي هزارتا بهونه سه چو پهن كرديه سر غله ها ، به هر بدبختي و جون كندني بيد خومه رسندوم به بووم ، گودمس : بووه يه چي بم بده كولوهانه رم بدم ، بووم نيشت بم ، لواس حشك وابيده بيدن ، اووه  دهونسه قورت داد و گود : دي فايده  نداره رودم ، خوته خسته  مكن ، امسال قحطي و نحسي وسته بمون ، يو هم زه اقبال بد ايما بيد ، خدا به دادمون برسه .

حرفا بووم چي يه  اووه سردي بيد كه ايريسست منه سرم ، نترستم هيچي بگوم ، نشستم به گل،بغض گليمه گريده بيد ، حرس اويد منه تيام،كولوهانه سيل ايكردم ، كه چتو دو گلوپي گندمانه ايخرون.