شو و روزم  يكي وابيد ، به والله

ز درد بي كسي ، رو نيكنه پا

به اطرافم ، درخت و دار زياده

دريغم نه ثمر دارن ، نه سايه

شور انگيزترين شكوفه ها

 در روياي سركش خورشيد

  زخم ساليان ما را

 در سبدي به وسعت زمان

  و به پهناي باورمان

 در دشت آسمان خيال

 پرواز ميدهد. 

ستارگان ، چادر شب را

 به انتظار تو

 در لفافي از مخمل سياه

  پيچانده اند.

 و اينك ، تويي

كه بر انگاره سياه شب

  سپيده را فرياد ميكني.

اي يار ، اي هميشه سبز

 خواب را بيدار كن

  كه كوچ در انتظار ماست.

باری به هر جهت

امسال هم

بر گرده ی ابرهای پیر

گذشت .

وما طراوت بهار را

به سبزه ی دل

گره زدیم تا شاید ...

ما هنوز

آسمان را

در انتظار نو شدن

نظاره میکنیم .

ما نفرین شدگان

زمانیم

که اینچنین در حسرت

نان وچراغ

طراوت بهار را

در نحوست سال

طلب  می کنیم .

ودل به سبزه ی خیال

گره می زنیم تا شاید ...

یه رعیت بی به مالی اسمس احمد

خوسو ملک کوچیری ، بز و گایی

زمستون تا بهارون ، کار  رعیت

همس خین دل و افسو و آهی

دیدی چله زمستون دل کونه دی

که ای رعیت بدبختو ایتو بی

تش دل نه که زه  قحط و غلا بی

زه دست جور خان و کدخدا بی

خدا هرچه که داده خوس حکیمه

به شا شاهی، به رعیت هم زمینی

به هر که چند توشس داده روزی

 سی چه وا استونس ای خان موزی

هردومون ز یک خوتر ، کردی تو مونه جونسر

هی مو گودمت دهدر ، تو پل مون  وادر

ناز و قر و فر دادی ،  مو دست زنوم وا سر

دل داغ تونه داره ، تو تش بنهادی بس

داغته نبینام ای ، جادوگر مینا سر

روزی که تیام بت وست داشتوم ایچیدم شودر

شودر زه خیالوم ره هوشی دی نمند ورسر

خالی که لوت داره کشته زولیخانه

عاقله کونه لیوه مست اکونه هوشیار

برقی که تیات داره تش زس اگره خرمن

هرکه اکنه حاشا کاش جون نبرا  وادر

هرچه مو بگوم مردم ، زی دهدر جاهل کش

کم گودم که ای سینه ، دردس ایبوه نو تر 

شوق دیدار تو  و ، دل به تمنای تو  وسته

شو و روز تیه به رهت مندیره و جون به تو بسته

آرمون منده به دل ، ایی تش سینه کی اخوسه ؟

تو چه کردی که چینو ، دیلق بی دی به مو وسته

*****

آرمون دارم یه شو ، پا تش و چاله ، تنگ یک

بو چویل، شرشر چشمه، بدرا مه زه منه تنگ

تو بخونی سی دلم ، زه بخت تار و ، ایی دل تنگ

مو بگوم زه ایی زمونه که سی چه وام اکنه جنگ

*****

تو بگو ، زه دیری و دشمنی ، گویل هم رنگ

مو بگوم ، زه جنگ پیرار ، میون چالنگ و هف لنگ

تو بخون سی دل مو ، زه فتنه و زه ایی همه دنگ

که جدا کرده منو تونه زه یک ، چی شیشه و سنگ

دهدر تو پلاته سی چه کردی چین و واچین

نترسی دل دلبرت  وابو  یه  تیکه خین ؟

هر چه گودمت گوش نکردی به مو ای مه

ناز و قر  تو  تش  بنهاده  به  دل خین

امیدم ای ستینم , ای شلیلم

چراغ زنده گونی , ای عزیزم

بیو با یک بگردیم , اندکانه

که گلرنگ و خوشه , چی سوزه زاره

دلم تنگ وابیده سی آسماری

خدایا کی ابینم دشت لالی

یه نرمیش الو نرزم ز گله

ایر زنده بمنم تا برکه

گدار و لندر و جونم اوه رو

ز دشت اندکا تا پیر و جارو

گل سرخ و کهو بینی به هر دشت

به موسم بهارون و گل گشت

به وقت مال کنون , دل نیگره جا

قشنگه گرمسیر رو نیکنه پا

ز تمبی تا به عنبل پای کناره

ز مازه تا برافتو , باغ داره

ز سوسن تا به مرغا , جاز و داره

چماسیو پر باغ و خیاره

خدایا , جریک بل , سوز و خرم

نبینا م زنگل , با شیون و غم

خدا جریک بل سوز و علف رنگ

نوابو بختیاری زار و  دلتنگ

دلا شیون مکن دارا بلیطی

ز دشتگل کشیده تا به حطی

دلم تاره , ایگوی لت بهونه

ایر غم بگره , مالا خمونه

ایر ایخوی بوینی دشت و صحرا

و هر چه مو رقم زیدم به بالا

بیو با یک بگردیم اندکانه

که گلرنگ و خوشه , چی سوزه زاره

در دل چراغي بيفروز

تا در بلنداي هلال محَرَم

و در محرم اسرار انسان

 شكوه آزادي را

 از سرزمين نبنوا

تا دشت لاله هاي واژگون

برفراز آسماري و دنا

فريادي دوباره كنيم.

واينك

ناله هاي <كوگ تاراز >

و <هيجار> مردان ايل

در كوچ تاريخ

حسين را

به <هياري >

تمنا مي كنند .

اي وطن اي ماه مهر افشان من 

اي به پاي تو تن من ، جان من

نام تو سر‌‌ سرود عاشقي است

اي شكوه عشق جاويدان من

خاك مرداني و آباد از تو باد

تا هميشه خانه ايمان من

هر چه دارم از تو و از آن تو

از كف پا تا بن دندان من

بي بهار تو بهار من مباد

اي تو سبز جاري اندر جان من

تا جهان باقي و زيبايي بجاست

جاودان ماني تو اي ايران من