اگر بپذیریم که شعر امروز فارسی از آغاز و در روند شکل گیری خود تا به امروز با دو گرایش عمده یعنی تمایل به وزن و بی وزنی مواجه شده است و حتا مطرح ترین شاعران دهه های مورد نظر مانند: نیما و شاملو و ... نیز هر کدام به گونه ای خاص خود با این مقوله رفتار کرده اند- هرچند این گونه رفتار با شعر شاید گونه ای اقتدار گرایانه باشد- از این منظر می توان گفت که شاعر پرنوشته ها در اغلب اشعار خود به شعر نیمایی توجه بیشتری نشان می دهد و سعی برآن دارد تا مضامین اجتماعی را به شکلی موزون بیان کند :

وقت است

که با خوانش مولودی لاله

از کوه و کمر

دره به دره بزنیم جار

ای کبک سرچشمه !

تو ... ای پونه ی کهسار!

ای یار!

علاوه بر موزون بودن، شاعر پرنوشته ها در شعر برخوردی خطابی و امری دارد. این وجه از نکات مشترک شعر کلاسیک و امروزی می باشدکه ریشه در فرهنگ اجتماعی ما دارد و در مجموعه پرنوشته ها نیز به وضوح هر چه تمام تر به چشم می خورد. و مگر نه این است که استفاده از حروف ندا و منادا و ... امری بودن و خطابی بودن را در شعر القا می کند.

شام شیدائی را حاضر کن

بیا

گوهر عاشقی را

تو مانند بلقیس

بکن حلقه در

به گوش سلیمان!

به کجائی آی عشق

من

در این غمکده قد خم کردم!

گفتم به یار: به یاریم بشتاب...

 به خواری ام برخاست!

در اغلب شعرهای شاعران جوان امروزی آنچه قابل تامل بنظر می رسد رفتار کلیشه ای و استفاده از نگاه و زبان مشترک در شعر است آن چنان که گویی اغلب شاعران جوان به آن تن داده اند . هرچند می پذیرم که این همخوانی و اشتراک و وجوه یکسان مانند فضا و حال و هوای اقلیمی و ... باعث این نزدیکی می گردد اما مورد نظرم آنجایی است که نگاه شاعر به عنوان هنرمند تکراری وکلیشه ای می گردد و اگر بپذیریم که هنر و شعرکه در اینجا مورد نظر است- به مثابه مقوله ای فردی در خلوت و درون هنرمند یا شاعر جوشش می یابد تا به کشف و شهودی تازه از هستی منتج شود باید اذعان کرد که شاعر پرنوشته ها در نگاه به هستی و جهان پیرامون خود و استفاده از تصویرها و ترکیب های زبانی مانند: جل وار پلک ابر، پرنوشته های خیس خاطرم ، زنده زشتی و ... نشان خود را دارد.

روزگار اکنون

گل دیوار ترک خورده یک مقبره است.

من به حال خود

لای دستمان یادگار مادرم

 گریه می کنم!

من همیشه دعوتم

به جش زعفران...

لب برکه های ملائک

همه دختران شب چشمه های بیابان

 به راه تو

گیسو بریدند!

اما آنچه بر مجموعه شعرهای کتاب سایه افکنده و برخلاف اغلب آثار دپرسیونی در ادبیات این مرز و بوم از ویژگی ها و وجوه امتیاز آن بشمار می رود روح امید و انتظاری است که در شعر مرید به چشم می خورد. شاید بدین گونه بتوان گفت که شاعر پرنوشته ها شاعر امید و انتظار است.

زود آنگاه من به راهست

من طلوع تو را کی ببینم

خبر آمدن تو اگر

به درختان خزان دیده رسد

همه بر رهگذرت، سبز

می پوشانند!

خواب دیده ام رسول مهربانیت ظهور کرده است

سعی کرده ام ، به وقت آمدن

در روزگار اکنون و در عصر زنده زشتی ها و بیگانگی انسان با انسان و طبیعت، عشق و علاقه به طبیعت، پرنده و رنگ و ... و بسامد کلماتی مانند (خزان، گل، ارغوان، عشق، شقایق، مرغ و ...) وجوهی در خور و سزاور می یابد که از قابلیت های روانشناختی شاعر و مجموعه شعری اش می باشند.

من عشق را در ریشه بادام کوهی جستجو کردم

ساق پاهای تو را

لب نمدار علف می بوسید

روی آن برف بلند

بال یک چلچله تابیده به ایوان غروب

تا جایی که این علاقه به طبیعت و عناصر موجود در آن به شکلی زیبا بر سراسر شعر نمود می یابد و به مثابه تابلویی در پیش چشم خواننده گسترده می شود.

بر سبزه زار خلوت کهسار

 کنسرتی از پر و رنگ

 می خواند.

شیدا

 وچابک و جلد

 تک می زند . به تارترد علف

این ویژگی و نگاه با توجه به دلبستگی و دغدغه همیشگی مرید در پراختن به شعر و نقاشی در آثار شاعران امروز کمتر به چشم می خورد و شاعر نیز خود براین امر صحه می گذارد.

من

هنوز هم

شور بی پناه ترین کبوترم

چون زهر درخت و شاعری

با خزان و برگ

 آشنا ترم.

گذشته از ویژگی ها و مختصات شعری این دفتر آنچه از نکات کم رنگ این مجموعه شعری بشمار می رود رسم الخط سلیقه ای و چندگانه ی آن و سهل انگاری و عدم توجه در گذاشتن علایم و نشانه های قراردادی می باشد که در پاره ای اوقات خوانش شعر را با مشکل مواجه می سازد و این مهم با توجه به نبود وایرستار در نزد ناشران ما در حال حاضر از کمبودهای صنعت چاپ در این مرز و بوم می باشد.