در هوایی مطبوع ، به قصد انجام مصاحبه با یکی از همتباران ، تجهیزات و امکانات مورد نیاز را برداشته و راهی منطقه مورد نظر شدم .

در راه افکار مختلف رهایم نمیکردن و حتی نمی گذاشتن از طبیعت و مناظر زیبای اطراف لذت ببرم. در این اندیشه بودم که مصاحبه را از کجا آغاز کنم . انصافا شروع چنین مصاحبه هایی دشوار است . ولی بقول چینیها هر راه طولانی با اولین قدمها شروع خواهد شد .

تقریبا بعد از یک و نیم ساعت رانندگی به مقصد رسیدم . از ماشین پیاده نشدم  تا یکی از بستگان به من نزدیک شد ، چون سگهای خطرناکی دارند .

با همراهی و حمایت او بطرف چادر سیاه ( بهون ) هدایت شدم . پس از چاق و سلامتی و احوال پرسی و صرف چای ، مقصودم را از این سفر به آنها گفتم . خوشبختانه یکی از آنها با انجام مصاحبه موافقت کرد .

بدون درنگ وسایل و تجهیزات را که شامل دوربین عکاسی ، ضبط خبرنگاری و چند برگ کاغذ یادداشت بود آماده کردم .

به او پیشنهاد کردم به زیر درخت بلوطی بریم که حدودا پنجاه متر با چادرها فاصله داشت ، چرا که هم فضای دنج و با صفایی داشت و هم آمد وشد و مزاحمت کمتر .

بهر حال پس از تنظیم کلیه امکانات ، مصاحبه را شروع کردم . این مصاحبه را با گویش بختیاری  عینا و بدون کم و کاست در ادامه از نظر شما دوستان خوب میگذرانم .امیدوارم شما هم لذت ببرین و اگه مایل بودید نظر بدین .

س )  خوته معرفی کن ، اسمت چنه ، کارت چنه ، چند سالته و چه کسی ؟

ج ) بهل پیش زه یو که جواوته بدوم یه پرسی مو زه تو بکونوم ، ایی پرس و جوانه سی چه ایخوی ، جغله یه وقت درد سر و گرفتاری سیم درست نکونی ؟

س ) نه پیا درد سره چه ، اینونه ایخوم بزنوم منه وبلاگوم تا هومتوارا بوینن و نظر بدن .

ج ) خو که چه ؟ وبلا چنه ، یو دیی چه دنگیه ؟

نکته : مکثی کردم . حقیقتش را بخواهید حدس میزدم کارم به اینجا ها بکشه و تو مغزم در این اندیشه بودم که چطور وبلاگ را براش توضیح بدم تا باعث نگرانی و تشویش اون نشه . خلاصه پس از بحث زیاد متقاعد شد که وبلاگ چیز خاصی نیست و من ادامه دادم .

س ) تو اصلا نگرون و مشوش نبو ،  میر ایخوی حرف ونقل سیاسی بزنی ، یه گفت و لوفت خومونیه و بس .

ج )  ( میخندد ) نه پیا آخه مو سرم به سیاسی ایبوه ؟  ، مو حرف زه بزگل و گایل و گوسندون ایزنوم و بس .

س ) مو هم همی یونه بیشتر زت نیخوم  . خو حالا بگو ، اسمت ، کارت ، چه کسی ...؟

ج ) تو خو ایدونی مو کینوم خوت بنیوسس .

س ) ها ، مو ایدونوم تو کینی  ، اما ایخوم وا  زبونه خوت بگوی تا مو ضبط بکونوم .

ج ) (با تعجب و نگرانی میگه )بی خودا مر ضفط  هم ایکونی ، په کویه ایخوی پشخس کونی ؟

نکته : باور کنید مصاحبه کردن یکی از کارهای سخت و زیان آوره . با هزار بدبحتی تونستم متقاعدش کنم  که مسئله خاصی نیست و قصدم از ضبط صحبتها باز خوانی آنها و پیاده کردنشون رو کاغذ است .

س  ) تو میرای ایی صحبتانه ضبط ایکونوم تا بعدا سر فرصت گوشسون بگروم تا حرفاته پس و پیش ننویسوم .

ج ) بنه گودی تو میرای هو . ( میخندد )

نکته : ضبط را روشن کردم و با سر به او اشاره کردم که شروع کنه .

ج ) مو اسموم اسفندیاره ، اسفندیار خسروی ، کوره آ سردار خسروی ، زه طایفه حموله ، تیره اولاد ، پنحاه و شش سالومه ، وعضه خوی نداریم ، همه زندهی مون چارتا بز و میش و سه چارتا گا و همینو که ایبینی .

س ) کی عروسی کردی ، بچه بیل چه داری ؟

مو تقریبا بیست و پن (۲۵) سال پیش وا دهدر ملا نومدار عروسی کردوم ( با چوبدستی آروم به پهلویم فشار میده و ادامه میده ) تش نگریده ایننو هم نویسی ؟ ( و گفت : ) سه تا دهدر دارم و  سه تا کور .

 س ) خو آ اسفندیار زه خوت بگو ، زه بچل ، زه زندهیتون ؟

ج ) چه بگوم ؟ ( با حالتی عجیب ، چوبدستی را به آرامی چند بار به زمین میزنه ، کلاه را پس وپیش میکنه و نگاهشو به ارتفاعات کوه می اندازه ، گویی در اعماق ذهن خود ، هزاران درد و سختی و محنت زندگی پر تلاطم گذشته را دنبال میکند . آهی از عمق وجود میکشه و میگه : ) راستسس بخوی ایما زندهیمون به سختی و مرارت ایگودرته ، زه چاست تا شو جون ایکنیم و دستمون به هیچی بند نی . وعضو وعضیاته خووی نداریم . همه زندهیمون همی چارتا بز و گوسند و همی چارتا گا و یه تیکه زمین ، ( یک دفعه فریادش بلند شد و گفت : ) هی گلبهار پری منه لوات زیده گانه بگر غلنه نخوره . ( و دوباره با آرامش خاصی به چشمان من نگاه میکنه و میگه : ) خو داشتیم چه ایگودیم .

س ) میر دولت کمکتون نیکونه ؟

ج ) چرا ولله ، پار زه طرفه جهاد ایودن چشمنه درست کردن ، اوسه وندن منه لیله ، پایه ها برقنه هم نشوندن ، به گمونوم تا یه دو سه ماه دیه برقه بکشن سیمون . پیرار هم یه بلدوزر اوردن رهنه صاف کردن اما زمستون خراو وابی ، خوت خو دیدس ماشین به زور زس اگودرته .

س ) چنتا حونه وارین ؟

ج ) یه چل پنجا تا ایبو ون .

س ) سی چه جم نیبوین همی گرفتاریاتونه به مسئولین بگوین تا یه فکری سیتون بکونن ؟

ج ) راستسس بخوی پار یه شورا درست کردیم ، زه طرفه جهاد و اداره جات دیه هم اویدن سرکشی ، یه کرت هم یه مهندس ایو تموم ایی منطقنه نقشه کشید . ایجور که ایگون قراره یه مدرسه گفتر بزنن ، آخه ایی مدرسنه که ایبینی تا کلاس پنجوم بیشتر نداره ، بچل سی درس خوندن وا برون آبادیا اطراف یا برون شهر . حقیقتسه بخوی ایما وعضه و وسعمون نیرسه که بچلنه سی درس بفشنیم به شهر .

س ) آ اسفندیار خوتون هم وا هومکاری کنین تا کارا زیتر پیش بره .

ج ) ها ولله ، هومکاری ایکونیم اما میر چه زه دست ایما بر ایاهه ؟

س ) آ اسفندیار ایدونی هومتوارات منه شهر زیادن ، چه توقعی زسون داری ؟

ج ) پیا هومتوار وا غم و غصه هومتوارسه به دل کشه انده چه بدرد ایخوره ، ایر کاری زه دستسون بر ایاهه وا سی گویل خوسون کوتاهی نکونن ، ویر نه ( انگیر سر تاک زیاده ).

س ) آ اسفندیار خدا وکیلی زه ایی وضع و حالتون راضی هیدی ؟

ج ) صد کرش شکر خودا ، با همی چارتا بز و بیگ و همی تیکه زمین اموراتمون ایچرخه ، الحمدله.

نکته : در این فکرم که خیلی وقت او را گرفته ام . او باید به کار و زندگی روزانه برسد . از او عذر خواهی کردم و تشکر به خاطر اینکه قبول کرد با من مصاحبه کنه . به او گفتم :

س ) آ اسفندیار دستت درد نکونه ، خیلی موزاحمت وابیدوم .

ج ) نه بووم چه موزاحمتی ( می خندد و میگه ) اما تش نگریده اینونه یه جا پشخسون نکونی ونیم منه درد سر .

س ) ( در حالی که از زیر درخت بلوط به طرف چادر سیاه در حرکت بودیم خندیدم و به او گفتم : ) نه پیا ، تو خو هیجی نگودی .

او دست روی شانه من گذاشت در حالی که می خندید ، گفت :

ج ) مو  خو چنده یه هدهدی حرف سیت زیدوم .

هر دو خنده کنان بطرف چادر سیاه رفتیم . ناهار آماده بود جایتان خالی ، بوی روغن محلی ، کباب و دوغ و کرفس همه جا را پر کرده بود .

بعد از صرف ناهار از همه تشکر کردم بخصوص از ( بی بی نسا ) بخاطر دست پخت بی نظیرش .

آ اسفندیار تا درب ماشین منو بدرقه کرد و هنگام خداحافظی گفت :

خودا پشت و پنات . بازوم به ایما سر بزن.